บุรีรัมย์ อินเตอร์เนชันแนล เซอร์กิต (อังกฤษ: Buriram International Circuit , ย่อ: BRIC) หรือ ช้าง อินเตอร์เนชั่นแนล เซอร์กิต (ชื่อตามบริษัทเบียร์ช้าง ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนหลักของสนามในปัจจุบัน) เป็นสนามแข่งรถมาตรฐานสมาพันธ์รถยนต์นานาชาติ (FIA) ในประเทศไทย มีความยาวของสนาม 5.554 กิโลเมตร จำนวน 12 โค้ง รองรับผู้ชม 50000 คน ได้รับการออกแบบจาก ผู้ออกแบบสนามแข่งรถชื่อดังของโลก เฮอมัน ทิลเก้ ซึ่งGrand stand สามารถมองเห็นได้ทุกโค้ง มีมูลค่ากว่า 2 พันล้านบาท แห่งแรกและแห่งเดียวในไทย ซึ่งมีกำหนดการเปิดสนามแข่งขันอย่างเป็นทางการ ในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ตั้งอยู่ด้านทิศตะวันตกของนิวไอโมบายสเตเดียม ตำบลอิสาณ จังหวัดบุรีรัมย์ ในวันที่ 24 กันยายน 2557 สนามช้างได้รับการรับรองจากสมาพันธ์รถยนต์นานาชาติ ว่าเป็นสนามแข่งรถระดับมาตรฐาน เอฟไอเอ เกรด 1 (FIA Grade 1) ซึ่งเป็นระดับสนามที่อนุญาตให้ใช้จัดการแข่งขันรถสูตรหนึ่ง (ฟอร์มูลาวัน) ได้ ในวันที่ 7 ตุลาคม 2557 สนามช้างได้รับการรับรองจากสมาพันธ์จักรยานยนต์นานาชาติ (FIM) ว่าเป็นสนามแข่งรถระดับมาตรฐาน เอฟไอเอ็ม เกรด เอ (FIM Grade A) ซึ่งเป็นระดับสนามที่อนุญาตให้ใช้จัดการแข่งขันโมโตจีพีได้ 
 
 
ข้อมูล วิกิพีเดีย 
 www.bric.co.th

สนาม ช้าง อินเตอร์เนชั่นแนล เซอร์กิต

อุทยานประวัติศาสตร์พนมรุ้ง

ศาลหลักเมืองบุรีรัมย์ เป็นศาลหลักเมืองที่มีความสวยงามอลังกาลเป็นอย่างมาก ตั้งอยู่ใจกลางเมืองบุรีรัมย์ เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมือง เป็นที่เคารพสักการะบูชาและเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของชาวบุรีรัมย์ และ จังหวัดใกล้เคียงแต่เดิมเป็นเพียงศาลที่มีขนาดเล็กๆ แต่พอเริ่มชำรุดทรุดโทรม ทางกลุ่มข้าราชการ พ่อค้า ประชาชนชาวบุรีรัมย์ จึงเห็นควรให้สร้างศาลหลักเมืองขึ้นมาใหม่ ในปี พ.ศ. 2548 โดยให้ทางกรมศิลปากร ช่วยทำการออกแบบในรูปแบบศิลปะขอมโบราณเพื่อเป็นการบ่งบอกเอกลักษณ์และตัวตนของคนชาวบุรีรัมย์ได้อย่างชัดเจน และ ที่สำคัญเป็นการรักษาวัฒนธรรมอันดีงามไว้ในคนรุ่นหลังได้สืบทอดกันต่อไป นักท่องเที่ยวบางท่านอาจเข้าใจผิดคิดว่าศาลหลักเมืองแห่งนี้เป็นปราสาทหินอะไรซักอย่าง เพราะด้วยรูปร่างลักษณะที่ดูใหญ่โต สวยงาม และ อลังกาล ลักษณะของศาลหลักเมืองจะเป็นเหมือนองค์ปรางค์มียอดทั้งหมด 5 ชั้น แต่ละชั้นประดับกรีบขนุน และ เทพประจำทิศเพื่อปกป้องรักษาทิศต่างๆ องค์เรืองธาตุเป็นที่ประดิษฐานพระหลักเมืองชักมุมออกทั้ง 4 ด้าน อันเป็นความหมายถึงการกระจายความเป็นหลักฐานความมั่นคงออกไปทั้ง 4 ทิศ ส่วนยอดศาลพระหลักเมืองติดตั้งรูปดอกบัวเป็นสเตนกลาสประดับทองเพื่อนำแสงเข้าสู่หลักเมือง ภายในตัวศาลได้ตั้งเสาหลักเมืองตรงกลางองค์ปรางค์ พร้อมกับอันเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์ พระเสื้อเมือง เทพารักษ์ และ พระทรงเมือง เพื่อมาปกปักษ์รักษาคุ้มครอง ป้องกัน ให้บ้านเมือง อยู่กันอย่างร่มเย็นเป็นสุข ด้านข้างศาลหลักเมืองยังมีศาลเจ้าจีน เพื่อให้ชาวไทยเชื้อสายจีนได้มากราบไหว้ในบริเวณเดียวกัน บริเวณศาลหลักเมืองแห่งนี้ เคยเป็นจุดเจ้าพระยาจักรี คือสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชได้ใช้เป็นจุดพักรบ และ เห็นว่าบริเวณนี้เป็นทำเลที่เหมาะสม มีสระน้ำ มีต้นแปะขนาดใหญ่ เลยโปรดเกล้าให้ตั้งชื่อเมืองนี้ว่าเมืองแปะ ก่อนที่จะมาเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองบุรีรัมย์ 

 ศาลหลักเมืองบุรีรัมย์ ตั้งอยู่ที่ถนนจิระ เปิดให้คนทั่วไปเข้าไปสักการะกันได้ตั้งแต่ 6 โมงเช้า ถึง 5 โมงเย็น ภายในอนุญาติให้ถ่ายภาพได้ 
บุรีรัมย์เป็นเมืองแห่งความรื่นรมย์ตามความหมายของชื่อเมืองที่น่าอยู่สำหรับคนในท้องถิ่นและเป็นเมืองที่น่ามาเยือนสำหรับคนต่างถิ่น เมืองปราสาทหินในเขตจังหวัดบุรีรัมย์มากมีไปด้วย ปราสาทหินใหญ่น้อย อันหมายถึงความรุ่งเรืองมาแต่อดีต จากการศึกษาของนักโบราณคดีพบหลักฐานการอยู่อาศัยของมนุษย์มาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ สมัยทราวดีและที่สำคัญที่สุดพบกระจายอยู่ทั่วไปในจังหวัดบุรีรัมย์มากคือ หลักฐานทางวัฒนธรรมของเขมรโบราณ ซึ่งมีทั้งปราสาทอิฐ และปราสาทหินเป็นจำนวนมากกว่า 60 แห่ง รวมทั้งได้พบแหล่งโบราณคดีที่สำคัญคือเตาเผา ภาชนะดินเผา และภาชนะดินเผาแบบที่เรียกว่าเครื่องถ้วยเขมร ซึ่งกำหนดอายุได้ประมาณพุทธศตวรรษที่ 15 ถึง 18 อยู่ทั่วไปหลังจากสมัยของวัฒนธรรมขอมหรือเขมรโบราณ แล้วหลักฐานทางประวัติศาสตร์ของจังหวัดบุรีรัมย์ เริ่มมีขึ้นอีกครั้งตอนปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยปรากฏชื่อว่าเป็นเมืองขึ้นของเมืองนครราชสีมาและปรากฏชื่อต่อมาในสมัยกรุงธนบุรีถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ว่าบุรีรัมย์มีฐานะเป็นเมือง ๆ หนึ่ง จนถึง พ.ศ. 2476 ได้มีการจัดระเบียบราชการบริหารส่วนภูมิภาคใหม่ จึงได้ชื่อเป็นจังหวัดบุรีรัมย์มาจนถึงปัจจุบันนี้ชื่อเมืองบุรีรัมย์ ไม่ปรากฏในเอกสารประวัติศาสตร์สมัยอยุธยาและธนบุรีเฉพาะชื่อเมืองอื่น ซึ่งปัจจุบันเป็นอำเภอในจังหวัดบุรีรัมย์ ได้แก่ เมืองนางรอง เมืองพุทไธสง และเมืองประโคนชัย พ.ศ. 2319 
รัชสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช กรุงธนบุรี กรมการเมืองนครราชสีมา มีใบยอกเข้ามาว่า พระยานางรองคบคิดเป็น กบฏร่วมกับเจ้าโอ เจ้าอิน และอุปฮาดเมืองจำปาศักดิ์ จึงโปรดให้พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อยังดำรงคำแหน่ง เจ้าพระยาจักรีเป็นแม่ทัพไปปราบจับตัวพระยานางรองประหารชีวิตและสมทบเจ้าพระยาสุรสีห์ (สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท) คุมกองทัพหัวเมืองฝ่ายเหนือยกไปตีเมือง จำปาศักดิ์ เมืองโขง และเมืองอัตปือ ได้ทั้ง 3 เมือง ประหารชีวิต เจ้าโอ เจ้าอิน อุปฮาด เมืองจำปาศักดิ์ แล้วเกลี้ยกล่อมเมืองต่าง ๆใกล้เคียงให้สวามิภักดิ์ ได้แก่ เขมรป่าดง ตะลุบ สุรินทร์ สังขะ และเมืองขุขันธ์ รวบรวมผู้คนตั้งเมืองขึ้นในเขตขอมร้า เรียกว่า เมืองแปะ แต่งตั้งบุรีรัมย์บุตรเจ้าเมืองผไทสมัน (พุทไธสง) ให้เป็นเจ้าเมือง ซึ่งต่อมาได้เป็นพระยานครภักดี ประมาณปลายรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หรือต้นราชการพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เปลี่ยนชื่อเมืองแปะเป็นบุรีรัมย์ด้วยปรากฏว่า ได้มีการแต่งตั้งพระสำแดงฤทธิรงค์เป็นพระนครภักดีศรีนครา ผู้สำเร็จราชการเมืองบุรีรัมย์ ขึ้นเมืองนครราชสีมาใน พ.ศ. 2411 เมืองบุรีรัมย์และเมืองนางรองผลัดกันมีความสำคัญเรื่อยมา พ.ศ. 2433 เมืองบุรีรัมย์โอนขึ้นไปขึ้นกับหัวเมืองลาวฝ่ายเหนือ มีหนองคายเป็นศูนย์กลาง และเมืองบุรีรัมย์มีเมืองในสังกัด 1 แห่ง คือเมืองนางรอง 
ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2440-2441 เมืองบุรีรัมย์ได้กลับไปขึ้นกับมณฑลนครราชสีมาเรียกว่า"บริเวณนางรอง" ประกอบด้วย เมืองบุรีรัมย์ นางรอง รัตนบุรี ประโคนชัย และพุทไธสง พ.ศ. 2442 มีประกาศเปลี่ยนชื่อ มณฑลลาวเฉียงเป็น มณฑลฝ่ายตะวันตกเฉียงเหนือ มณฑลลาวพวนเป็นมณฑลฝ่ายเหนือ มณฑลลาวเป็นมณฑลตะวันออกเฉียงเหนือ มณฑลเขมร เป็นมณฑลตะวันออกและในคราวนี้เปลี่ยนชื่อ บริเวณนางรองเป็น "เมืองนางรอง"มีฐานะเป็นเมืองจัตวา ตั้งที่ว่าการอยู่ที่เมืองบุรีรัมย์ แต่ตราตำแหน่งเป็นตราผู้ว่าการนางรอง กระทรวงมหาดไทยจึงได้ประกาศเปลี่ยนชื่อเมืองเป็น "บุรีรัมย์" และเปลี่ยนตราตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการเมืองบุรีรัมย์ ตั้งแต่วันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2444 เป็นต้นมา

ศาลพระหลักเมืองบุรีรัมย์

ไอ-โมบาย สเตเดียม หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า ธันเดอร์ คาสเซิล สเตเดียม (อังกฤษ: New i-Mobile Stadium, Thunder castle Stadium, Buriram Stadium) เป็นสนามกีฬาที่สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ตั้งอยู่ที่ตำบลอิสาณ อำเภอเมือง จังหวัดบุรีรัมย์ สนามแห่งนี้มีความจุ 24,000 ที่นั่ง โครงสร้างประกอบด้วยเหล็กและไฟเบอร์ ซึ่งสร้างด้วยงบประมาณกว่า 500 ล้านบาท โดยเป็นเงินสนับสนุนของไอ-โมบายและบางส่วนของนายเนวิน ชิดชอบ และจัดเป็นสนามฟุตบอลที่ได้มาตรฐานแห่งแรกและแห่งเดียวในประเทศไทยที่ไม่มีลู่วิ่งคั่นสนามและผ่านมาตรฐานฟีฟ่า , เอเอฟซี และ เอเอฟเอฟ และยังผ่านมาตรฐานระดับเอคลาส สเตเดียมจากเอเอฟซี และยังผ่านมาตรฐานระดับเวิลด์คลาสจากฟีฟ่า และยังได้บันทึกลงกินเนสบุ๊คว่าเป็นสนามฟุตบอลในระดับฟีฟ่าแห่งเดียวในโลกที่ใช้เวลาก่อสร้างน้อยที่สุดในโลกคือ 256 วัน สนามนี้มีทั้งหมด 4 ชั้น โดยชั้นที่ 1 เป็น สำนักงานห้องแถลงข่าว,ห้องสื่อมวลชน,ร้ายขายสินค้าที่ระลึก,ห้องนักกีฬาทีมเหย้า-เยือน,ห้องพักผู้ตัดสิน,ห้องปฐมพยาบาล และ ห้องประชุม ชั้นที่ 2 จะเป็นห้องจัดเลี้ยงใหญ่จำนวน 400 ที่ นั่ง ชั้นที่ 3 เป็น ห้องวีไอพี 6 ห้อง และ ห้องจัดเลี้ยง 1 ห้อง และชั้นที่ 4 มี ห้องวีไอพีจำนวน 15 ห้อง สนามแห่งนี้ยังมีการติดตั้งไฟส่องสว่างของฟิลิปส์อย่างมาตรฐานจะมีความสว่างของไฟอยู่ที่ 1,500 ลักซ์ โดยในส่วนอัฒจรรย์ฝั่งกองเชียร์นั้นมีเก้าอี้ที่นั่งเชียร์เป็นสีน้ำเงินเกือบหมดแต่จะใช้เก้าอี้สีขาวตรงที่มีคำว่า ธันเดอร์คาสเซิล ณ ตอนนี้ทางสโมสรบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ได้เพิ่มความจุของสนามอีก 8,000 ที่นั่ง จากเดิม 24,000 เป็น 32,000 ที่นั่งแล้ว พร้อมต้อนรับกองเชียร์ทุกท่าน ใน ฤดูกาล 2014 
 
เวปไซต์สโมสร https://www.facebook.com/BuriramUTD 

เฟซบุ๊คสโมสร http://www.buriramunited.co.th/th/home.php 
 
 
 
 
 
ภาพจาก เวปไซต์ Buriram United.com 
ข้อมูลจาก wikipedia

สนามฟุตบอล Chang Arena

ตั้งอยู่บริเวณหน้าวัดปราสาทบูรพาราม ตำบลจระเข้มาก อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ โดยคำว่า เมืองต่ำ นี้ไม่ใช่ชื่อดั้งเดิม แต่เป็นชื่อที่ชาวพื้นเมืองเรียกโบราณสถานแห่งนี้ เพราะปราสาทแห่งนี้ตั้งอยู่ในที่ต่ำกว่าปราสาทพนมรุ้ง โดยมวลสารวัตถุจากโบราณสถาน และโบราณวัตถุในที่นี้ รัชกาลที่ 9 ได้ทรงนำมาเป็นส่วนประกอบในการทำพระสมเด็จจิตรลดา ปราสาทเมืองต่ำสร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 16 ในศิลปะปาปวนตอนต้น และลดความสำคัญลงไปในราวพุทธศตวรรษที่ 18 และถูกทิ้งร้างในที่สุด จนเมื่อราวปี พ.ศ. 2490 จึงเริ่มมีการอพยพเข้ามาของชาวบ้าน มาตั้งถิ่นฐานในบริเวณนี้อีกครั้งหนึ่ง 
 
 ปราสาทเมืองต่ำ น่าจะเป็นเทวสถานในศาสนาฮินดูลัทธิไวษณพนิกาย เพราะถึงแม้ได้มีการขุดพบศิวลึงค์แต่ภาพสลักส่วนมากที่ปราสาทนี้ ล้วนเป็นภาพเกี่ยวกับการอวตารของพระนารายณ์ อีกทั้งเป็นปราสาทน้ำล้อม ซึ่งเป็นลักษณะของไวษณพนิกาย ต่างจากกปราสาทบนภูเขาของไศวนิกาย ปราสาทเมืองต่ำเป็นประสาทอิฐกำแพงแก้วและซุ้มประตูทำด้วย หินทราย ส่วนกำแพงด้านนอกทำด้วยศิลาแลงเนินปราสาทเป็นรูปสี่เหลี่ยม มีสระน้ำล้อมรอบ ความเด่นของปราสาทเมืองต่ำ คือมีการจำหลักส่วนต่าง ๆ ด้วยลวดลายอันประณีตสวยงามอยู่ใกล้กับโบราณสถานที่สำคัญหลายอย่าง เช่นสระน้ำขนาดใหญ่ที่คนขุดขึ้นในสมัยสร้างปราสาท ซึ่งมีขนาดกว้างประมาณ 510 เมตรยาวประมาณ 1090 เมตร ขอบสระกรุด้วยศิลาแลงสอบลงไปถึงพื้นดินเดิมสระนี้มีน้ำขังอยู่ตลอดปี (บริษัทสุรามหาราช จำกัด2540:229-231)ที่เรียกชื่อว่า ปราสาทเมืองต่ำเนื่องจากสถานที่ตั้งอยู่พื้นที่ราบเมื่อเทียบกับปราสาทเขาพนมรุ้งซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขา ปราสาทเมืองต่ำ เป็นศาสนาสถานศิลปะขอมแบบบาปวน อายุประมาณ พ.ศ. 1551-1630 หรือราวพุทธศตวรรษที่ 16-17 (กรมศิลปากร2536:127-130) ลักษณะของปราสาทมีองค์ประกอบ ดังนี้ 
1. ปรางก่ออิฐ 
 5 องค์เรียงเป็น 2 แถว แถวหน้า 3 องค์แถวหลัง 2 องค์ ตั้งอยู่บนฐานชั้นเดียว แผนผังของปรางค์เป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสตัวปรางค์ก่อด้วยอิฐขัดเรียบ 
แถวหน้า ปรางค์ประธานตั้งอยู่ตรงกลางเยื้องมาข้างหน้าเล็กน้อยระหว่างปรางค์บริวารทั้งสองมีขนาดใหญ่กว่าปรางค์บริวารอีก 4องค์ทับหลังเป็นหินทราย จำหลักภาพเทวะนั่งยกเข่าซ้ายอยู่บนแท่นเหนือเศียรเกียติมุขส่วนบนของทับหลังจำหลักภาพฤาษีนั่งประนมมือเป็นแถว จำนวน 7 ตนปรางค์ด้านทิศเหนือ มีขนาด 4.40X4.40 เมตรมีประตูทางด้านทิศตะวันออก ทับหลังหินทรายจำหลักภาพพระอิศวรทรงโคนนทิพระหัตถ์ซ้ายอุ้มนางปราพตีพระหัตถ์ขวาทรงตรีศูลโคนนทีนี้ยืนอยู่บนแท่นเหนือเศียรเกียรติมุขซึ่งคายท่อนพวงมาลัยขอบบนสุดจำหลักภาพฤาษีนั่งรัดเข่าประนมมือ จำนวน 10 ตน ปรางค์ด้านทิศใต้ มีขนาด 4.40X4.40 เมตรมีประตูทางด้านทิศตะวันออก ทับหลังหินทรายจำหลักภาพเทวะนั่งชันเข่าขวาอยู่เหนือเศียรเกียรติมุขซึ่งคายท่อนพวงมาลัยออกมาทั้งสองข้าง ขอบบนของทับหลังจำหลักภาพฤาษีนั่งจำนวน 9 ตน 
แถวหลัง ปรางค์ด้านทิศเหนือ มีขนาด 4X4 เมตรประตูอยู่ทางด้านทิศตะวันออก ทับหลังหินทรายจำหลักภาพพระกฤษณะยกเขาโควรรธนะ ปรางค์ด้านทิศใต้ มีขนาด 4X4 เมตรประตูอยู่ทางด้านทิศตะวันออกทับหลังหินทรายจำหลักภาพพระอรุณนั่งชันเข่าในซุ้มเหนือแท่นซึ่งมีหงส์ 3 ตัวยืนแบกอยู่เหนือเศียรเกียรติมุขที่กำลังคายท่อนพวงมาลัยออกมาทั้งสองด้าน 
2. ระเบียงคดและซุ้มประตู 
 ก่อด้วยอิฐ มีขนาด ประมาณ 38.60X38.60 เมตรมีซุ้มประตูทั้ง 4 ด้าน ก่อด้วยหินทรายระเบียงคดนี้ลักษณะเป็นห้องแบบระเบียงคดทั่วไปหลังคาเป็นหินทรายทำเป็นรูปประทุนเรือ มีประตู 3 ด้านพื้นของซุ้มประตูยกสูงขึ้นจากพื้นลานโดยรอบประตูกลางซึ่งเป็นประตูหลักมีขนาดประมาณ 2.10X1.15 เมตรด้านข้างของซุ้มประตูทำเป็นช่องหน้าต่างทึบด้านละ 2 ช่องด้านนอกติดลูกกรงลูกมะหวดที่หน้าบันซุ้มประตูด้านทิศตะวันออกด้านนอกจำหลักภาพเทวะนั่งชันเข่าอยู่เหนือเศียรเกียรติมุข เหนือขึ้นไปเป็นนาค 5 เศียรครอบ 2 ชั้น ทั้ง 2 ข้างทับหลังหินทรายจำหลักภาพเกียรติมุขคายท่อนพวงมาลัยออกมาทั้ง 2 ข้าง เสากรอบประตูกลางจำหลักภาพสิงห์ยืนเท้าสะเอวจับพุ่มกนกและโคนเสาเป็นภาพฤาษีนั่งยองๆ ประนมมือที่หน้าบันซุ้มประตูด้านทิศตะวันออกด้านในจำหลักภาพสิงห์ท่ามกลาง ลิง และช้างประดับด้วยลวดลายพันธุ์พฤกษา ทับหลังจำหลักภาพพระกฤษณะตอนปราบนาคกาลียะ 
 
3. สระน้ำ 
 ตั้งอยู่ที่ลานขนาด 10X10 เมตรรอบนอกระเบียบคดทั้ง 4 ด้าน สระน้ำทั้ง 4 สระนี้มีขนาดประมาณ 20X40 เมตรกรุพื้นสระด้วยหินทรายซ้อนเป็นชั้น ๆ ปากผายก้นสอบที่มุมขอบสระทุกมุมทำเป็นตัวพญานาคชูคอ สองข้างบาทวิถีระหว่างซุ้มประตูระเบียงคดกับซุ้มประตูกำแพงทุกด้านมีบันไดลงสู่สระน้ำอยู่ทั้งสองข้างทางเหนือบันไดทำเป็นเสาซุ้มประตูทั้งสองข้างปัจจุบันล้มลงทั้งหมด 4. กำแพงแก้วและซุ้มประตู ตั้งอยู่รอบนอกห่างจากสระน้ำประมาณ 10 เมตรกำแพงแก้วก่อด้วยศิลาแลงเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนาดประมาณ 140X114.50 เมตรบนสันกำแพงเซาะเป็นรางตื้น ๆสำหรับวางท่อหินสี่เหลี่ยมสี่ด้านทำเป็นซุ้มประตูจตุรมุข มีประตูด้านละ 3 ช่องมุงหลังคาด้วยหินทรายโค้งเป็นรูปประทุนเรือทับหลังหินทรายเหนือประตูของซุ้มประตูด้านทิศตะวันออกจำหลักภาพพระกฤษณะปราบนาคกาลียะที่ซุ้มประตูด้านทิศตะวันตกมีร่องรอยแสดงว่ายังตกแต่งลวดลายไม่เสร็จระหว่างประตูทั้ง 3 ช่อง เป็นหน้าต่างหลอกติดลูกกรงลูกมะหวดเลียบกำแพงศิลาแลงมีทางเท้าปูด้วยก้อนศิลาแลง ขนาดกว้าง 1 เมตรรอบทุกด้าน 
ทะเลเมืองต่ำ 
 ทะเลเมืองต่ำหรือสระบารายที่บ้านโคกเมือง ตำบลจรเข้มากเป็นสระน้ำขนาดใหญ่ที่ขุดขึ้นมาในสมัยที่สร้างปราสาทอยู่ห่างจากตัว ปราสาทเมืองต่ำไปทางทิศเหนือราว 200 เมตร สร้างขึ้นเพื่อการอุปโภคการชลประทานของชุมชน มีขนาดกว้างประมาณ 510 เมตรยาวประมาณ 1,090 เมตร ลึกประมาณ 3 เมตร ก่อขอบสระด้วยศิลาแลง 3 ชั้น บนขอบสระด้านยาว คือด้านทิศเหนือและทิศใต้มีท่าน้ำเป็นชานกว้าง ขนาดกว้างประมาณ 6.90 เมตร ยาว 17 เมตรปูพื้นด้วยศิลาแลงลาดลงไปยังฝั่งน้ำ ซึ่งก่อบันไดท่าน้ำเป็นทางลงสระรวม 5 ขั้นท่าน้ำทั้ง 2 ฟากนี้อยู่ในแนวตรงกันประมาณกึ่งกลางของขอบสระ (กรมศิลปากร 2540:70) บางรายแห่งนี้น่าจะมีทางรับน้ำด้านทิศตะวันตกจากเขาปลายนัด (ไปรนัด) และเขาพนมรุ้งตรงบริเวณที่เรียกว่า สะพานขอมและระบายน้ำออกทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันออกเฉียงใต้ ความโดดเด่นของปราสาทเมืองต่ำนอกจากจะได้ชมสถาปัตยกรรมและศิลปะที่สวยงามของโบราณสถานแห่งนี้แล้วยังได้ชมหมู่บ้านที่ตั้งเรียงรายเป็นกลุ่มอยู่กับปราสาทนี้ด้วยชาวบ้านอยู่ที่นี่มานานจนมีความรู้สึกว่าปราสาทคือส่วนหนึ่งของชุมชนการดำเนินชีวิตของชาวบ้านโคกเมืองสัมพันธ์กับความงามของปราสาทกลายเป็นความสงบร่มเย็นน่าสนใจไม่น้อย 
การเดินทางไปปราสาทเมืองต่ำ 
 ไปได้หลายทางส่วนใหญ่ใช้เส้นทางบุรีรัมย์-นางรอง-พนมรุ้งเข้าไปปราสาทเมืองต่ำระยะทางแยกเข้าไปประมาณ 83 กิโลเมตรหรือจะไปเส้นทางบุรีรัมย์-ประโคนชัย เข้าประสาทเมืองต่ำ ระยะทางประมาณ 16 กิโลเมตรอีกเส้นทางหนึ่งคือ สายประโคนชัย-บ้านกรวดซึ่งเป็นเส้นแยกสายตะโก-พนมรุ้ง-ละหานทรายก็ได้

ปราสาทเมืองต่ำ

เดิมทีชาวบ้านเรียกเขากระโดงว่า "พนมกระดอง" เป็นภาษาเขมร แปลว่า "ภูเขากระดอง (เต่า)" เพราะมีรูปลักษณ์คล้ายกระดองเต่า ต่อมา จึงเรียกเพี้ยนเป็น "กระโดง" เดิมเป็นที่ดินสาธารณะประโยชน์ ชื่อทำเลเลี้ยงสัตว์โคกเขากระโดง ต่อมาจังหวัดบุรีรัมย์ได้เสนอกรมป่าไม้ ให้จัดตั้งเขากระโดงเป็นวนอุทยาน เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ.2521 หลังจากนั้นกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ กำหนดให้เขากระโดงเป็นเขตห้ามล่าสัตว์ป่า ตามประกาศ ลงวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ.2523 มีเนื้อที่ 1,450 ไร่ โดยพื้นที่ทั้งหมดทับซ้อนกับพื้นที่วนอุทยานเขากระโดง เปลี่ยนชื่อ เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2553 กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพัีนธุ์พืช อนุมัติให้เปลี่ยนชื่อเป็น "วนอุทยานภูเขาไฟกระโดง" เพื่อการประชาสัมพันธ์และส่งเสริมภาพลักษณ์ 
 สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบสูงและเนินเขา สภาพป่าเป็นป่าแดงหรือป่าเต็งรัง มีเนินเขาขนาดเล็ก 2 ลูกติดกัน สูงจากพื้นที่โดยรอบประมาณ 60 เมตร เนินทางทิศใต้เรียกว่า "เขาใหญ่" ส่วนเนินทางด้านทิศเหนือ เรียกว่า "เขากระโดง" วนอุทยานภูเขาไฟกระโดง เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจและเป็นที่ตั้งของภูเขาไฟโบราณซึ่งยังคงปรากฏร่องรอยปากปล่องให้เห็นได้ชัดเจน มีลักษณะเป็นแอ่งลึกสามารถเดินชมศึกษาหินภูเขาไฟ ยอดสูงสุดประมาณ ๒๖๕ เมตร จากระดับน้ำทะเล เป็นที่ประดิษฐาน "พระสุภัทรบพิตร” พระพุทธรูปองค์ใหญ่คู่เมืองบุรีรัมย์และมีปรางค์กู่โบราณ ภายในประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง วนอุทยานนี้มีพันธุ์ไม้พื้นเมืองน่าศึกษาหลายชนิดตัวอย่างเช่น ผลของต้นโยนีปีศาจพันธุ์ไม้หายากที่มักพบในบริเวณเขตภูเขาไฟ การขึ้นไปยังเขากระโดงสามารถทำได้สองวิธี คือ เดินขึ้นบันได ๒๙๗ ขั้น หรือ ขับรถขึ้นไปถึงยอดเขา ระหว่างทางจะพบพระพุทธรูปปางต่าง ๆ เรียงรายอยู่เป็นระยะ 

อ่างเก็บน้ำภูเขาไฟกระโดง หรือ อ่างเก็บน้ำวุฒิสวัสดิ์ 
 ตั้งอยู่ทางด้านล่างของภูเขาไฟกระโดง บริเวณหน้าสำนักงานวนอุทยานภูเขาไฟกระโดง ภายในบริเวณริมอ่างเก็บน้ำมีนกน้ำประจำถิ่น และนกอพยพหนีหนาวจากต่างถิ่นมาอาศัยอยู่โดยรอบ เช่น นกวัก นกยางโทนน้อย นกเป็ดผี นกคับแค นกอีแจว นกกาน้ำเล็ก นกพริก นกเป็ดแดง ฯลฯ รอบอ่างอุดมไปด้วยพันธุ์ไม้เต็ง–รัง เป็นที่เหมาะสำหรับกางเต้นท์และพักผ่อนหย่อนใจที่ดีแห่งหนึ่ง จากจุดนี้สามารถมองเห็นองค์พระสุภัทรบพิตรบนยอดภูเขาไฟกระโดงได้ วนอุทยานภูเขาไฟกระโดงและอ่างเก็บน้ำวุฒิสวัสดิ์ เปิดให้เข้าชมทุกวัน ผู้สนใจกางเต้นท์ พักแรมหรือทำกิจกรรมนันทนาการ 
 
ติดต่อสอบถามได้ที่วนอุทยานภูเขาไฟกระโดง โทร.๐-๔๔๖๓-๗๓๔๙ หรือ e-mail : khaokradongvolcano @ gmail.com หรือที่เวปไซต์http://www.khoakradong.com (สามารถรับชมภาพบรรยากาศสด ๆ จากกล้องวงจรปิดจากเวปนี้) 
 
การเดินทาง จากตัวเมืองบุรีรัมย์ ๗ กิโลเมตร ตามทางหลวงหมายเลข ๒๑๙ (บุรีรัมย์ - ประโคนชัย)

วนอุทยานภูเขาไฟกระโดง

วัดเขาพระอังคาร บ้านเจริญสุข ต.เจริญสุข อ.เฉลิมพระเกียรติ จ.บุรีรัมย์ เป็นวัดที่สร้างมานานในยุคที่ขอมเรืองอำนาจ น่าจะสร้างในยุคเดียวกันกับปราสาทหินเขาพนมรุ้ง ส่วนสถาปัตยกรรมสิ่งก่อสร้างที่เห็นในวัดปัจจุบัน ส่วนใหญ่สร้างใหม่ทับของเก่า ตัววัดตั้งอยู่ห่างจากหมู่บ้านประมาณ 3 ก.ม. ตั้งอยู่บนยอดเขาพระอังคารซึ่งสูงประมาณ 320 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีโบสถ์ที่ประยุกต์จากสถาปัตยกรรมหลายสมัย เป็นวัดที่สวยงามใหญ่โตแห่งหนึ่งของบุรีรัมย์ มีโบสถ์ ศาลา และอาคารต่างๆ เป็นวัดที่สร้างเลียนแบบสถาปัตยกรรมสมัยต่างๆ หลายรูปแบบงดงาม แปลกตาและน่าสนใจยิ่ง ภายในโบสถ์มีภาพจิตรกรรมฝาผนังและเรื่องราวพุทธชาดกเป็นภาษาอังกฤษด้วย บริเวณวัดเป็นปากปล่องภูเขาไฟคาดว่าเคยเป็นที่ตั้งของโบราณสถานสมัยทวารวดีเพราะเสมาหินแกะสลักสมัยดังกล่าวหลงเหลืออยู่เป็นจำนวนมาก 
 
ตำนานเขาอังคาร 
 ภูเขาพระอังคาร เดิมชื่อ ภูเขาลอย เหตุที่เรียกว่าภูเขาพระอังคาร เพราะตามประวัติลายแทงธาตุพนม กล่าวไว้ว่า เมื่อ พ.ศ. ๘ได้มีพญาทั้ง ๕ ได้นำพระอุรังคธาตุของพระพุทธเจ้าไปบรรจุที่พระธาตุพนม จังหวัดนครพนม โดยมีพระมหากัสสปะเถระและพระอรหันต์ ๕๐๐ องค์ เป็นประธาน อีกพวกหนึ่งได้นำพระอังคารธาตุของพระพุทธเจ้ามาประดิษฐานบรรจุไว้บนภูเขาลอย ตามประวัติว่าตามที่พระพุทธเจ้าเสด็จเข้าสู่ปรินิพพานแล้วที่เมืองกุสินารา หลังจากถวายพระเพลิงพระบรมศพแล้ว โทณพราหมณ์ได้แจกพระธาตุไป ๘ พระนครแล้ว อยู่มามีเมือง ๆ หนึ่งไปขอพระธาตุทีหลังเขาพอดีพระธาตุได้แจกไปหมดแล้ว โทณพราห์มจึงเอาทะนานทองตวงเอาธาตุพระอังคาร (ขี้เถ้า) ให้มา เมื่อได้พระอังคารธาตุจึงได้เดินทางกลับมาทางทิศอิสานใต้ พอถึงภูเขาลูกหนึ่งคือภูเขาลอย มีรูปลักษณะสวยงามรูปร่างเหมือนรูปพญาครุฑนอนคว่ำหน้า จึงมีความคิดว่าน่าจะนำพระอังคารธาตุบรรจุไว้ที่แห่งนี้เมื่อลงความเห็นเป็นอันเดียวกันแล้ว จึงได้สร้างสถานที่บรรจุพระอังคารธาตุไว้ที่ไหล่ข้างซ้ายของพญาครุฑ และเปลี่ยนชื่อภูเขาลอยเป็นภูเขาพระอังคาร ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ลักษณะทั่วไป ลักษณะทั่วไปของภูเขาอังคาร เป็นเนินเขาฐานกว้าง ประเภทเนินลาวาบซอลท์ปากกรวยภูเขา เกิดจากการประทุของภูเขาไฟ มีปากปล่องใหญ่อยู่ที่เขากระดูก และมีปากปล่องเล็กอีกหลายแห่ง การประทุของภูเขาไฟเกิดขึ้นในยุคควอเทอร์นารีหรือประมาณ ๗๐๐,๐๐๐ ปีมาแล้ว ซากภูเขาไฟถ้ามองระยะไกลจะมีลักษณะเป็นเนินเขาแผ่กว้างเป็นแนวยาวเหนือใต้ ถ้ามองจากที่สูงจะเห็นเป็นรูปคล้ายพญาครุฑที่กำลังกระพือปีกหรือคว่ำหน้า หันหัวไปทางทิศใต้มีขุนเขาเขียวขจี คือหมู่บ้าน ถาวร อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดบุรีรัมย์ ส่วนที่ลำตัวที่ต้นปีกซ้ายคือที่โบราณวัตถุและพระอังคารธาตุของพระพุทธเจ้า มีปีกซ้ายเป็นเนินเขายื่นไปทางทิศตะวันออก คือหมู่บ้านเจริญสุข อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดบุรีรัมย์ ส่วนหางยื่นไปทางทิศเหนือทางบ้านสวายสอ อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์ ภูเขาพระอังคารมียอดสูง ๓๓๑ เมตร จากระดับน้ำทะเล ปกคลุมพื้นที่ประมาณ ๙๐ ตารางกิโลเมตร เนินเขาที่สูงที่สุด ชาวบ้านเรียกว่า เขาป่าช้า เพราะเคยใช้เป็นที่ฝังเก็บศพ หรือ เผาเก็บกระดูกของชาวบ้านที่อาศัยบริเวณรอบเนินนี้ เขาป่าช้าอยู่เกือบกึ่งกลางของเนินภูเขาไฟ เป็นเนินเขาโดดเดี่ยว สูงชะลูดชันมาก เกิดจากหินหลอมละลายที่ไหลปะทุออกมาเหนียวข้นมาก และเย็นตัวเร็ว ไม่มีโอกาสไหลไกลออกไป รูปร่างของเนินเขามีลักษณะเป็นรูปเนินรี วางตัวอยู่ในแนวทิศเหนือใต้ กว้างประมาณ 12 ก.ม. และยาวประมาณ 15 ก.ม. หินลาวาหรือหินหลอมละลายที่ไหลออกมาเย็นตัวบนผิวโลกคลุมพื้นที่ประมาณ 10 ตร.ก.ม. เป็นต้นกำเนิดของลำห้วยเล็ก ๆ เช่น ห้วยสวายสอ คลองตาเขียว คลองหิน คลองสะส่าง ลำท้องเรือ ห้วยมะกอก คลองไผ่ คลองหินลาด คลองต้อ เป็นต้น ลำห้วยเหล่านี้ส่วนมากจะมีน้ำไหลเฉพาะฤดูฝนเท่านั้น และไหลลงสู่ลำนางรอง ไหลต่อไปสู่ลำปลายมาศ และลำน้ำมูลในที่สุด แต่ทางซีกตะวันออกมีลำห้วยคลองปูน คลองพลิกไหลลงสู่ลำปะเทีย ไหลต่อไปสู่ลำชีและลงสู่ลำน้ำมูล หินบะซอลท์จากที่นี่นอกจากนำมาโม่หินแล้ว ยังนำมาทำหินตีไฟหรือหินเหล็กไฟ ส่วนดินที่สลายตัวจากภูเขาไฟ จัดเป็นดินที่อุดมด้วยแร่ธาตุ มีลักษณะสีดำเหนียว เหมาะแก่การทำเกษตรกรรมอย่างยิ่ง นอกจากนั้นยังพบดินมาร์ลในบริเวณที่ราบด้านตะวันตก เขตอ.นางรอง อยู่ลึกจากผิวดินประมาณ 1-2 ม. ชาวบ้านนิยมนำมาเผาทำปูนกินหมาก 
การเดินทาง 
 ห่างจากภูเขาพนมรุ้งไปทางตะวันตกประมาณ 8 ก.ม. มีทางเท้าและทางเกวียนขึ้นไปสู่ยอดเนินภูเขานี้หลายเส้นทาง ปัจจุบันมีการสร้างทางรถยนต์พื้นแข็งลูกรังผสมหินภูเขาไฟจากหมู่บ้านเชิงเขาซึ่งอยู่ทางตะวันออกของภูเขาไฟนี้ เส้นทางรถยนต์ที่เข้าสู่หมู่บ้านเจริญสุขมีอยู่ 2 เส้นทาง เส้นทางแรกเริ่มจาก อ.นางรอง ผ่านบ้านผักหวาน บ้านสนวน บ้านกระเดื่อง บ้านหนองม่วง บ้านสวายสอ และบ้านโคกสะอาด อีกเส้นทางหนึ่ง เริ่มจาก อ.ประโคนชัยไปทางทิศตะวันตกตามถนนสายโชคชัย-เดชอุดม ถึงถนนเจริญสุข เส้นทางนี้สะดวกทุกฤดูกาล 
 
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ 
- โบสถ์ 3 ยอด 
- ใบเสมาพันปี 
- พระพิฆเนศงาเดียว 
- พระพุทธ 109 องค์ 
- พระตำหนักศักดิ์สิทธิ์ 
- เทวรูปเจ้าเมืองขอม 
- พระปางนาคปรกนอกโบสถ์ 
- รอยพระพุทธบาทจำลอง

วัดเขาอังคาร

ตั้งอยู่ที่ ตำบลบ้านบัว อ.เมือง จังหวัดบุรีรัมย์ ห่างจากตัวเมือง 13 กม. และเลยวนอุทยานภูเขาไฟกระโดง ไป 5 กม.เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจใกล้ตัวเมืองอีกแห่ง ด้วยบรรยากาศที่เงียบสงบ เย็นสบาย และสดชื่น รายล้อมไปด้วยฝูงนกนานาชนิด สามารถใช้เป็นแหล่งศึกษาเกี่ยวกับพันธุ์ไม้ป่า พืชน้ำ และสมุนไพร เนื่องจากมีพันธุ์ไม้ธรรมชาติขึ้นเป็นจำนวนมาก และใช้เป็นสถานที่สำหรับจัดกิจกรรมด้านการอบรมให้ความรู้หรือค่ายอนุรักษ์ธรรมชาติและการดูนกได้เป็นอย่างดี และที่นี้ ยังมี "นกกระเรียนพันธุ์ไทย" ที่มีการปล่อยสู่ธรรมชาติเป็นและสืบพันธุ์ตามธรรมชาติ ที่เดียวในประเทศไทย ซึ่งสามารถเข้าชมได้แบบใกล้ชิดที่นี้ ที่เดียว

อ่างเก็บน้ำห้วยจรเข้มาก

ตั้งอยู่ในบริเวณวัดป่าเขาน้อย จังหวัดบุรีรัมย์ โดยเป็นวัดป่ากรรมฐานสายหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ที่ได้พัฒนาขึ้นตามปณิธานของพระโพธิธรรมจารย์เถหรือหลวงปู่สุวัจน์ สุวโจ อดีตเจ้าอาวาสและวิปัสสนาจารย์ผู้เป็นที่เลื่อมใสเพื่อให้เป็นสำนักปฏิบัติธรรมที่มีความสะดวกแก่ประชาชนทั่วไป เนื่องจากเป็นวัดเก่าที่อยู่ใกล้ตัวเมืองสะดวกแก่การเดินทางแต่มีสภาพเป็นป่าเขาเหมาะแก่การเจริญวิปัสสนากรรมฐาน เพื่อให้เป็นศูนย์รวมศรัทธาแก่คณะศิษย์และประชาชน ในการปฏิบัติคุณงามความดี ตลอดจนการปฏิบัติจิตภาวนา ดังคำของหลวงปู่ซึ่งเคยปรารภไว้ในช่วงก่อนที่ท่านจะลาสังขารว่า "วัดป่าเขาน้อยนี้หวังจะให้เป็นสำนักปฏิบัติธรรม ให้ช่วยกันรักษาเอาไว้เน้อ ถ้าผมตายผมไม่ได้เอาไปด้วยดอก ที่สร้างก็เพื่อประโยชน์ส่วนรวมและเพื่อลูกหลานผู้อยู่ข้างหลังนั่นเอง" ในโอกาสต่างๆ นั้นมีประชาชนมาวัดป่าเขาน้อยแห่งนี้อยู่เสมอเพื่อบำเพ็ญวิปัสสนากรรมฐาน นอกจากนี้ยังได้มาสักการะเจดีย์ศรีสุวจคุณานุสรณ์ พิพิธภัณฑ์พระโพธิธรรมจารย์เถร อันเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุเพื่อความเป็นสิริมงคล และยังเป็นที่บรรจุอัฐิธาตุของหลวงปู่สุวัจน์ เพื่อให้บรรดาศิษยานุศิษย์ทั้งหลายได้กราบไหว้รำลึกถึงปฏิปทา และวัตรปฏิบัติที่งดงามและแนวทางในการเจริญสมาธิภาวนาที่หลวงปู่ได้เจริญธรรมไว้อีกด้วย เจดีย์สุวจคุณานุสรณ์มีศิลปกรรมที่งดงาม มีรูปลักษณ์ที่แสดงออกถึงศิลปวัฒนธรรมของอีสานได้มีรูปทรงราวกับปราสาทหินที่ดูอลังการ โครงสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กมีความสูงกว่า 31 เมตร ภายในเป็นอาคาร 2 ชั้น โดยได้มีการออกแบบให้พื้นที่ชั้นล่างมีพื้นที่ใช้สอยเป็นที่ปฏิบัติภาวนา และมีส่วนที่แสดงภาพประวัติของหลวงปู่สุวัจน์ ส่วนชั้นสองนั้นใช้เป็นที่ประดิษฐานรูปเหมือนและเก็บอัฐบริขารของหลวงปู่สุวัจน์ ไว้ให้ประชาชนได้สักการะ โดยหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโนได้มาเป็นประธานบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และเปิดเจดีย์ศรีสุวจคุณานุสรณ์แห่งนี้ เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ.2550 ความเชื่อและวิธีการบูชา ผู้ที่มายังวัดป่าเขาน้อยสามารถมานมัสการพระเจดีย์ศรีสุวจคุณานุสรณ์ ที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ และอัฐิธาตุของหลวงปู่สุวัจน์เพื่อความเป็นสิริมงคล นอกจากนี้ยังสามารถปฏิบัติสมาธิ บำเพ็ญจิตตภาวนาเพื่อเป็นการเพิ่มพูนบารมี บุญกุศลราศี สัมมาปฏิบัติ ให้จิตใจมีอำนาจและมีสติและปัญญา ตามคำสอนและความตั้งใจ ของหลวงปู่สุวัจน์ที่มอบวัดป่าเขาน้อยแห่งนี้ให้เป็นมรดกแห่งศาสนาสืบไป

พระบรมธาตุเจดีย์ศรีสุวจคุณานุสรณ์

อนุสาวรีย์เราสู้ 
 ตั้งอยู่ริมทางสายละหานทราย-ตาพระยา (ทางหลวงหมายเลข 348) สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2522 เพื่อรำลึกถึงวีรกรรมของประชาชน ตำรวจ ทหาร ที่เสียชีวิต จากการต่อสู้ผู้ก่อการร้ายที่ขัดขวางการสร้างเส้นทางยุทธศาสตร์สายนี้ 
เขื่อนลำนางรอง 
 อยู่ห่างจากอนุสาวรีย์เราสู้ไป 500 เมตรเป็นพื้นโครงการพัฒนาเพื่อความมั่นคงตามพระราชดำริ ลักษณะเป็นเขื่อนดินฐานคอนกรีตขนาดใหญ่ จุน้ำได้ประมาณ 150 ล้านลูกบาศก์เมตร มีถนนลาดยางบนสันเขื่อนเชื่อมต่อไปยังหมู่บ้านตัวอย่าง หมู่บ้านพัฒนาหนองตาเยาว์ และหนองหว้า ซึ่งอยู่ใกล้ชายแดนเพียง 20 กว่ากิโลเมตรเท่ากัน ที่สันเขื่อนมีหินลอย (หินภูเขาไฟอีกชนิดหนึ่ง) เป็นก้อนและแผ่นสีสันแบ่งกันเป็นชั้นสวยงาม ซึ่งได้นำไปกองกั้นน้ำเซาะสันเขื่อน เขื่อนลำนางรองเป็นที่เที่ยวที่มีชื่อเสียงในอำเภอโนนดินแดง มีถนนลาดยางบนสันเขื่อนสำหรับชมทัศนียภาพ และมีร้านอาหารที่ตั้งอยู่ริมอ่างเก็บน้ำ นอกจากเขื่อนนี้จะเก็บน้ำไว้ใช้ในด้านการเกษตรแล้ว ยังได้รับการปรับปรุงเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ มีที่พักและสิ่งอำนวยความสะดวก มีบ้านพักรับรอง ห้องประชุม และค่ายพักแรม บรรยากาศสวยงาม ด้วยทะเลสาบเหนือเขื่อนอันกว้างใหญ่ หาดทรายสวยงามบรรยากาศดี ชาวบุรีรัมย์จึงนิยมพาครอบครัวไปพักผ่อน เล่นน้ำ และชมพรอาทิตย์ตกดินในยามเย็น นอกจากนี้ยังเป็น จุดพักรถสำหรับนักเดินทางที่เดินทางไปทางภาคตะวันออกอีกด้วย 
หาดลำนางรอง 
 เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับการขนานนามว่าเป็น"ทะเลสาบแห่งอีสานใต้" หาดลำนางรองเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้ามาเยี่ยมชมได้ทุกวันบริการสำหรับนักท่องเที่ยวคือ บริการเรื่องอาหารและเครื่องดื่มจากร้านค้าสวัสดิการซึ่งเปิดบริการทุกวันตั้งแต่เวลา
8.30 - 22.00 น.

เขื่อนลำนางรอง

จุดชมวิว ไก่ฟ้า ผาแดง

สถานที่ท่องเที่ยวแนะนำ